Prozaiczna sprawa

Na rynku pojawiły się dozowniki na płyn do mycia naczyń

(dedykowane specjalnie do kuchni). 

W różnych kolorach i kształtach:

I co z tego, że podajnik płynu jest ładny, co z tego, że staramy się, 

aby nasze kuchnie były ładne, spójne kolorystycznie, z ładnymi dodatkami, 

skoro producenci wszelkich gąbek kuchennych 

zawzięcie oferują nam je w różnego rodzaju intensywnych kolorach.

Wchodzi się do kuchni i co się rzuca w oczy? 

Gąbka do naczyń - bo różowa lub niebieska lub jeszcze jakaś tam. 

Czy to jest główny element dekoracyjny tego pomieszczenia, 

że tak musi rzucać się w oczy?

A z drugiej strony trudno jest chować coś, 

co się prawie cały czas używa i co powinno swobodnie w międzyczasie schnąć 

(czyli najlepiej, żeby było na wierzchu).
Pewnie, że do sesji mogę schować gąbki, ale nie oszukujmy się,
na co dzień i tak u każdego są na wierzchu.

Nawet sobie myślałam, że może napiszę do producenta choćby tych gąbek poniżej

 (skądinąd bardzo fajnych, tylko ten kolor), 

żeby pomyśleli o zmianie barwnika na jakiś bardziej spokojny.

I wyobraźcie sobie, że w KIK-u trafiłam na takie gąbki:

Pewnie domyślacie się, że od razu wzięłam kilka opakowań :)

Można? Można!

Jeszcze w Rossmanie znalazłam ściereczkę w całkiem przyzwoitych kolorach 
i od razu inaczej to wygląda :)

Taka mała rzecz, a cieszy :)

Wszystkiego dobrego!

Elli

Oderwałam się od rzeczywistości...

I wypadłam z codziennego rytmu. 

A wszystko za sprawą weekendowego wypadu do Karpacza.

Wyjazd był planowany na początek marca, ale jeden z uczestników poważnie się wtedy rozchorował, 

więc rezerwacja hotelu została przełożona na miniony weekend. 

Wybiło mnie to kompletnie z rytmu przygotowań do świąt. 

Ale jednocześnie przez te 3 dni zapomniałam o bożym świecie :)

Zero komputera, telewizor tylko chwilami brzdąkał w pokoju (żeby nie było głuchej ciszy). 

I chyba tego mi trzeba było. Zero gotowania, zero sprzątania. Tylko spacery i inne przyjemności.

Byłam zaskoczona, że w górach jeszcze był śnieg, bo we Wrocławiu tej zimy spadł chyba tylko raz 

i utrzymał się zaledwie kilka godzin.

Szczyty i schronisko na Śnieżce były pięknie widoczne. 

Niestety mój aparat nie był w stanie tego ogarnąć.

Oko moje przyciągały różne detale. Ten budynek poniżej miał np. przepiękny gont:

 

Okna tarasowe z poziomu zero tego hotelu wychodziły wprost na szumiący potok:

Tego nie widać na zdjęciu, ale za szybami stoją miękkie leżaki - latem musi być przecudnie leżeć tak na nich i słuchać szumu wody :)

Nasz hotel położony był daleko od centrum (co zmuszało nas do dalekich spacerów - i dobrze!):

Za oknami był już tylko las rosnący na zboczach:

Wewnątrz było parę ciekawych elementów, które jednak moim zdaniem domagały się bardzo pilnych przeróbek i odświeżenia (to już chyba jakieś moje zboczenie):

Naładowana dużą dawką świeżego powietrza biorę się teraz ostro do pracy. 

Czasu do świąt niewiele zostało. 

I nie wiem kiedy mi ten marzec przemknął. Jak mgnienie.

Pozdrawiam - Elli